Κουίζ αυτόματης διόρθωσης και διακριτικά επιβράβευσης
2020-11-28, 16:40–17:00, Room 1

Η παρουσίαση θα εστιάσει στη δυνατότητα δημιουργίας Κουίζ στο πλαίσιο της ψηφιακής πλατφόρμας Moodle, με απώτερο σκοπό, αφενός μεν τη συνεχή αξιολόγηση των φοιτητών (formative/continuous assessment), αφετέρου δε την άμεση ανατροφοδότησή τους. Ιδιαίτερη αναφορά θα γίνει στη δυνατότητα της χρονικής οριοθέτησης των Κουίζ μέσω του περιορισμού τόσο της περιόδου διαθεσιμότητάς τους, όσο και του χρονικού ορίου εντός του οποίου ένα ανοικτό Κουίζ δύναται να υποβληθεί. Επιπρόσθετα, σύντομη αναφορά θα γίνει και στον τρόπο με τον οποίο τα Κουίζ μπορούν να αποκτήσουν έναν πιο παιγνιώδη χαρακτήρα μέσω της χρήσης διακριτικών επιβράβευσης (badging). Λαμβάνοντας υπόψη τόσο κάποιες πρώτες ενδείξεις σχετικά με τα Κουίζ που έχουν συλλεχθεί στο πλαίσιο δύο μαθημάτων αρχαίων που διδάχθηκαν κατά το χειμερινό εξάμηνο 2020/21 όσο και την ανατροφοδότηση των ίδιων των φοιτητών, η παρουσίαση θα ολοκληρωθεί με κάποιες σκέψεις, εισηγήσεις και προβληματισμούς σχετικά με τη χρήση των κουίζ και της επιβράβευσης στο πλαίσιο της μαθησιακής διαδικασίας.

Η Μαρία Παύλου είναι Λέκτορας Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας και Γραμματείας στη Θεολογική Σχολή Εκκλησίας Κύπρου (Θ.Σ.Ε.Κ.). Eίναι αριστούχος του Τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας (κλασική κατεύθυνση) του Αριστοτελείου Παν. Θεσ/κης και διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Bristol στο Ην. Βασίλειο. Kατέχει επίσης μεταπτυχιακό δίπλωμα στις Κλασικές Σπουδές (ΜΑ) και στην Ψηφιακή Εκπαίδευση (MSc). Έχει δημοσιεύσει αριθμό άρθρων και βιβλιοκρισιών σε έγκυρα διεθνή περιοδικά με σύστημα κριτών και σε συλλογικούς τόμους. Έχει επιμεληθεί (μαζί με τους καθηγητές Β. Λιαπή και Α. Πετρίδη) τον συλλογικό τόμο Debating with the Eumenides, που δημοσιεύτηκε το 2018 από τις εκδόσεις Cambridge Scholars και τον συλλογικό τόμο Framing the Dialogues: How to Read Openings and Closures in Plato (μαζί με τον Α. Τσακμάκη και την Ε. Κακλαμάνου) που αναμένεται να δημοσιευτεί εντός του 2020 από τον εκδοτικό οίκο Brill. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στην αναπαράσταση του χρόνου στη λογοτεχνία, στην αρχαϊκή λυρική ποίηση, στον Πλάτωνα, στην πρόσληψη της αρχαίας ελληνικής γραμματείας στο Βυζάντιο και τη σύγχρονη λογοτεχνία και θέατρο, και τέλος στη διδακτική των αρχαίων και τη χρήση των νέων τεχνολογιών στην εκπαίδευση.